Category Archives: ស្នាដៃកំណាព្យ
អ្នកណាត្រូវយោងអ្នកណា?
ដោយ សន ម៉ាឡាវី អ្នកណាត្រូវយោងអ្នកណា? សំណាបយោងដីស្រីត្រូវយោងប្រុស – ព្រះអើយស្ដាប់ចុះពាក្យពេចន៏ប្រុសប្រាណ ទំលាក់បន្ទុកទុក្ខឥតស្រាកស្រាន – កំហុសប៉ុន្មានច្រានឲ្យតែស្រី។ ខ្លួនឯងមិនកើតកំណើតខ្ជីខ្ជា – ខ្ជិលហើយជរាការងារធ្វើហី ឡេះឡោះមេះមោះសោះប្រឹងហាស្ដី – ដៀលគេថាស្រីអីមិនចេះជួយ។ ដេកផ្ងាតែពោះរស់ចាំវេលា – ថ្ងៃណាវេរាជាក់ជាស្រីមួយ មកធ្វើសំណាបសាបដីលាស់ត្រួយ – ត្បិតអាចលើកស្ទួយជួយយិតយោងដី។ បើដីរីងស្ងួតហួតបែកក្រហែង – ដេកដួលឥតក្រែងរមែងខ្សត់ជី ទោះសំលាបល្អបវរលូតខ្ចី – គង់ដួលដល់ដីខ្លីសូន្យសង្ខារ។ ដូច្នោះឃើញច្បាស់ណាស់ពិតដូចថ្ងៃ – ដីនឹងប្រុសថ្លៃត្រូវយោងកន្និថា សំណាបអូនវិញទេប្រុសរៀមរ៉ា- កុំពោលមុសារថាបន្ទោសស្រី។
ចំណងបេះដូង
ដោយ សន ម៉ាឡាវី ចំ ណង បេះ ដូង ចារចែងចំណាំចាំក្នុងចិត្ត _ ពាក្យពៅវមិត្រពិតពិរោះ អង្រួនអារម្មណ៏ឲ្យអាឡោះ _ ស្រណោកស្រណោះស្រស់សង្ហា។ ឌឺដងដល់ដៃដៀងទាំងម្រាម _ រៀបរាប់ថារៀមរ៉ាបា្រថ្នា ស្រលូនស្រឡៅល្អអសា្ចរ្យ _ រ៉ាយរ៉ាប់យ៉ាងណាក៏មិនអស់។ ញញឹមញញែមជាញឹកញាយ _ ថ្លើមថ្លៃថ្លាថ្លាយថ្លែងថាស្រស់ ស្រមើស្រម៉ៃនឹងសំរស់ _ ផ្សងសុំស្មគ្រ័ស្មោះលុះក្សិនក្ស័យ។ ខិតខំឃ្មាតខ្មីសសៀក្បែរ _ តតាំងតាក់តែងសែនមានន័យ ទំនួញទាក់ទាញហរទ័យ _ ចងជានិស្ស័យអូននឹងបង។ សំនួនសំនាងសៀងសារស័ព្ទ _ ក្បះក្បាយបានប្រាប់ពីនួនល្អង ឆាបឆេះឆក់បេះដូងទងវង _ ជាប់ជាចំណងនិរន្ត៏ទៅ។
គ្រាដំបូង
ដោយ សន ម៉ាឡាវី គ្រាដំបូង រដូវធ្លាក់ខ្យល់…បានចូលមកដល់…នាំឲ្យជួបភ័ក្ត្រ នៅក្នុងខែធ្នូ…ដូចគេកន្ត្រាក់…បេះដូចត្រជាក់…ជាងសំបកក្រៅ។ ថ្ងៃដប់ប្រាំបួន…ពិតជាគាប់ជួន…វេលាតំរូវ មុនពេលថ្ងៃត្រង់…បើកឡានចេញទៅ…ញាប់ញ័រណាស់ពៅ…យើងត្រូវជួបគ្នា។ ក្រលេកឃើញភ្លាម…បេះដូងមិនស្ងៀម…ចង់ឆ្កួតលីលា លោតខុសចង្វាក់…មិនស្តាប់បញ្ជា…ហាក់ចង់ទាមទា…ទាញរករៀមរ៉ា។ ភ័យផងអផង…ពេលដែលនួនល្អង…ពោលពាក្យចចា ដាក់ខ្លួនមកក្បែរ…ស្នេហ៍ចាប់ហត្ថា…សំលឹងភត្រា…ថានឹកអូនណាស់។ ខ្យល់បក់រហើយ…ក្លិនផ្ការំភើយ…ក្រោមដើមឈើចាស់ នៅ T&C…មើលឃើញយ៉ាងច្បាស់…ទឹកមុខប្តូផ្លាស់…ប្រែក្លាយជាអៀន។ យូៗមើលម្តង…សំលឹងទងវង…អង្គុយទៅកៀន លួចមើលតិច…របៀបអៀនប្រៀន…មិនសូវជាហ៊ាន…ខ្លាចចំនេត្រា។ អនុស្សាវរីយ៏…តែមួយគ្មានពីរ…ជឿចុះជីវ៉ា អូនចាំឥតភ្លេច…លុះសូន្យសង្ខា…យើងពីរកាយា…នាគ្រាដំបូង។
